içSELLERİM..

sevmiyorum karamsarlığı.buyüzden sürekli gülüyorum.gülerken sıkıntımı unutuyorum.ama sıkıntım geçmiyor aslında.orada öylece beni bekliyor,birikerek,gün geçtikçe büyüyerek...ben görmemezlikten geldikçe kocaman oluyor,nefes almama izin vermiyor!! işte ozaman hiç beklenmedik bi şekilde sel olup akıyor yaşlar,durdurmam imkansız.ama son bulmuyor,tekrarlıyor.tam bir kısır döngü..ben yine görmemezlikten geliyorum,o yine büyüyor!!!

İnsanın kafası karışınca ne yapar? Yani iki seçenekten birini seçince aklı diğerinde kalmaz mı? Benim kalır! Nasıl üstesinden gelinir? Bir yol bulup nasıl devam edilir? Birde o yolu bizim mi aramamız lazım yoksa o bizi bulur mu? O bulsun beni. Ben aramayayım.Sonra seçeneklerim de olmasın. Bir tane sade,kenarlarında mis kokulu çiçekler olan bi yolum olsun! Başka da birşeyim olmasın,ben öyle 2-3 çiçek toplar,mutlu olurum...